mały|250px|Państwo Mieszka II w pierwszym okresie panowania (1025-1031) odziedziczone po Bolesławie Chrobrym thumb|250px|Państwo Bolesława Chrobrego i Mieszka II (1018-1031) według Stanisława Zakrzewskiego Mieszko II Lambert, dawniej określany jako Mieszko Gnuśny (ur. 990, zm. 10 lub 11 maja 1034) – król Polski w latach 1025–1031, książę Polski w latach 1032–1034 z dynastii Piastów.
Syn Bolesława Chrobrego, przejął władzę po śmierci ojca i prawdopodobnie wypędził z kraju swoich dwóch braci. Zorganizował dwa niszczycielskie najazdy na Saksonię w 1028 i 1030. Następnie prowadził wojny obronne przeciw Niemcom, Czechom i książętom Rusi Kijowskiej. Opuścił kraj w 1031 w wyniku kolejnej wyprawy Konrada II na ziemie polskie oraz po ataku książąt ruskich Jarosława Mądrego i Mścisława, którzy pomogli na polskim tronie osadzić jego brata Bezpryma. Następnie uszedł do Czech, gdzie został uwięziony i wykastrowany przez księcia Udalryka. Odzyskał władzę w 1032 jako książę jednej z trzech dzielnic. Zjednoczył państwo, ale nie udało mu się odtworzyć stabilnych struktur władzy. Za jego czasów od Polski odpadły nabytki terytorialne Bolesława Chrobrego: Milsko i Łużyce, Grody Czerwieńskie oraz Morawy (i być może Słowaczyzna). Był pierwszym władcą Polski umiejącym czytać i pisaćRoman Marcinek, Encyklopedia Polski, Kraków 1996, s. 16..