Giovanni Reale interpretuje przekaz tej szkoły jako połączenie etycznej nauki Sokratesa z ontologią eleatów, w szczególności z nauką Parmenidesa o jedności bytu.
Zasadnicza idea metafizyczna u megarejczyków łączyła wpływy sokratejskie i eleackie. Tak istotne dla Sokratesa Dobro sprowadzało się do Jednego, pojmowanego w sposób eleacki, jako absolutna i nieruchoma tożsamość z sobą samym. Jak wskazywał Euklides, Jedno nazywane było różnymi imionami: mądrością, bogiem, rozumem czy cnotą. Podobnie jak filozofowie eleaccy, megarejczycy uznawali powstawanie, zmianę i ginięcie za niemożliwe. Poprzez krytykę koncepcji arystotelejskich czy platońskich, starali się przywrócić dwie eleackie zasady: negowanie wielości i negowanie ruchu.
Megarejczycy przykładali też dużą wagę do nauk logicznych, erystyki i dialektyki. Megarejczycy byli znani z nacisku jaki kładli na prowadzenie sporów i czasami łączeni są ze szkoła dialektyków.