Więcej uwagi poświęcali krytyce poszczególnych argumentów "szkół dogmatycznych":arystotelizmu (szczególnie w zakresie nauki o akcie i możności), platonizmu (szczególnie w zakresie nauki o ideach), epikureizmu, i stoicyzmu, niż rozwijaniu własnej doktryny.
Euklides odrzucał rozumowanie przez analogię, co wynikało z jego stanowiska ontologicznego, zgodnie z którym byty mogą być jedynie tożsame lub całkowicie odmienne, a tym samym podobieńśtwa nie są możliwe. Z tego powodu megarejczycy odrzucali sposób argumentacji Sokratesa, w którym analogia pełniła ważną rolę.
Eubulides rozwinął umiejętność posługiwania się paradoksami i tropienia antynomii. Sformułował wiele problemów logicznych, z których niektóre rozpatrywane są aż do współczesności, a które nazywane są łącznie paradoksami megarejskimi, m.in. paradoks stosu i paradoks kłamcy.
Megarejczycy (szczególnie Stilpon) wiele uwagi poświęcali analizie formalnej pojęć i wyszukiwaniu sprzeczności w logicznych sylogizmach.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kierunki i szkoły filozofii starożytnej