Mimo starań Borowcia zarówno siły sowieckie, jak i polskie musiały pozostać zakwalifikowane do przeciwników ukraińskiej sprawy.

Negocjacje w Mokwinie W listopadzie 1942 roku działalność i liczebność „Poleskiej Siczy-UPA” Bulby-Borowcia zmusiła dr , szefa SD Wołynia i Podola, do szukania porozumienia między siłami niemieckimi a bulbowcami. Do rozmów doszło we wsi Mokwin dnia 23 listopada. W ich trakcie strona niemiecka w postaci Pütza określiła okoliczności, które doprowadziły do rozwiązania „Poleskiej Siczy” (zdaniem Pütza to wojsko rozwiązało formację, a SD nic o niej nie wiedziało), nieporozumieniem i zaoferowała kozakom Bulby włączenie do Schutzmannschaftów lub możliwość powrotu do cywilnego życia z gwarancją nietykalności. W odpowiedzi Ataman Bulba stwierdził, że nie może się zgodzić na współpracę tak długo, jak w mocy pozostaje nowa linia polityczna Niemców, która tłamsi ukraińskie dążenia niepodległościowe i postrzegana jest przez nich jako zdrada oraz zniewaga. Aby móc podjąć się na nowo współpracy, Taras domagał się kompletnej zmiany stosunku Niemców do Ukrainy, przy czym proponował, żeby na dobry początek Niemcy wprowadzili amnestię dla wszystkich ukraińskich więźniów politycznych oraz represjonowanych.