Pütz w trakcie całego spotkania bronił ówczesnej linii politycznej Niemiec, argumentując, że wynika ona z konieczności wsparcia wysiłku wojennego Rzeszy, a sama Ukraina nie powinna być przeciwna wsparciu gospodarczemu, ponieważ jest Niemcom dłużna wsparcie za jej wyzwolenie. W przypadku amnestii powiedział, że może ona objąć wyłącznie więzionych podkomendnych Bulby-Borowcia, ponieważ nad pozostałymi partyzantami Taras nie ma żadnej kontroli, szczególnie nad banderowcami, którzy stanowią poważne zagrożenie zarówno dla Niemców, jak i organizacji Bulby. Taras odpowiedział, że przynależność polityczno-partyjna więźniów nie ma dla niego żadnego znaczenia, natomiast był ciekaw, w jaki sposób stanowią oni zagrożenie dla strony niemieckiej, na co Pütz stwierdził, że sabotują oni gospodarczo Niemcy, m.in. odmawiając wykonywania kontyngentów oraz wysyłania robotników. Bulba na to stwierdził, że do sabotaży by nie dochodziło, gdyby istniało państwo ukraińskie, z którym Niemcy na równi współpracowałyby, a tak, to nie pozostaje im nic innego, jak walka w podziemiu. Dodał również, że Ukraińcy są przeciwko niemieckiemu rozdzielaniu ziemi ukraińskiej na liczne dystrykty, komisariaty czy oddawaniu jej innym państwom (włączenie obszaru Galicji do Generalnego Gubernatorstwa, oddanie Transnistrii Rumunii).