Postulował rozwój rolnictwa andyjskiego, likwidację bezrobocia, przyznanie państwu wiodącej roli w najważniejszych gałęziach gospodarki, zwalczanie terroryzmu, korupcji i handlu narkotykami.
Pomimo początkowej popularności, rządy Garcíi naznaczone zostały poważnym kryzysem gospodarczym i hiperinflacją. W 1990 osiągnęła ona 7649%, co zdestabilizowało peruwiańską gospodarkę. Z powodu inflacji peruwiańska waluta – sol, została w 1985 r. zastąpiona nową – inti. W czasie kadencji Garcii dochód narodowy na osobę spadł do poziomu sprzed 1960 roku (720 USD), a łączny PKB obniżył się o 20%. Liczba osób żyjących w ubóstwie wzrosła z 42% do 55% w roku 1991.
By przeciwstawić się skutkom kryzysu, znacjonalizował banki i sektor ubezpieczeniowy. Arbitralnie ustalił roczną granicę spłaty zadłużenia zagranicznego nieprzekraczającą 10% PKB, czym doprowadził do krytyki ze strony MFW oraz izolacji kraju na światowych rynkach finansowych. Problemy gospodarcze oraz zubożenie ludności doprowadziły do nasilenia napięć społecznych wewnątrz kraju. Swoją aktywność wzmogły organizacje terrorystyczne i lewicowe partyzantki. Działania zbrojne podejmował Świetlisty Szlak, który przeprowadzał ataki na elektrownie i sieć elektryczną, powodując w ten sposób przerwy w dostawach energii w Limie.