W polityce i społeczeństwie japońskim od lat trzydziestych do końca II wojny światowej panowały nastroje szowinistyczne i imperialistyczne. Głoszenie poglądów odmiennych od państwowej ideologii spotykało się z brutalną odpowiedzią ze strony służb państwowych. Osoby podejrzewane o „popełnienie przestępstw politycznych” lub inne tego typu przewinienia były po zatrzymaniu poddawane torturom w celu wydobycia zeznań.
Szkolenie Warunkiem przyjęcia do służby było przejście rygorystycznych egzaminów, sprawdzających sprawność fizyczną i inteligencję kandydata. Szkolenie oficerów trwało sześć lat, natomiast w czasie wojny rok. Czas szkolenia podoficera w okresie pokoju trwał sześć miesięcy.
Oficerowie i szeregowi odbywali szkolenie w szkołach wojskowych, policyjnych albo w specjalnych jednostkach szkoleniowych. Główne szkoły znajdowały się w Tokio i Keijō („Miasto Stołeczne” – japońska nazwa w czasie okupacji Korei, obecny Seul) oraz w utworzonych podczas wojny ośrodkach w Singapurze i Manili. Od 1881 oficerowie żandarmerii byli zazwyczaj absolwentami różnych szkół wojskowych, m.in.: Rikugun Shikan Gakkō (Szkoły Oficerskiej Sił Lądowych), Rikugun Daigaku (Wyższej Szkoły Wojsk Lądowych).