W sierpniu 1914 organizował, a następnie dowodził Legionem Śląskim. Po wcieleniu do Legionów Polskich został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2. kompanii 3 pułku piechoty. Od 1 listopada 1914 do 15 lutego 1918 pełnił służbę na stanowisku oficera prowiantowego pułku. Awansował kolejno na: podporucznika (16 października 1914), porucznika (11 listopada 1914) i kapitana prowiantowego (1 lipca 1916). 7 kwietnia 1917 został wymieniony we wniosku do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego. W czasie bitwy pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) został zatrzymany, a następnie internowany przez władze austriackie w Szeklence i oskarżony w procesie byłych legionistów w Syhocie Marmaroskim (8 czerwca – 2 października 1918). 26 marca 1922 pułkownik Henryk Minkiewicz, były dowódca 3 pp, we wniosku na odznaczenie orderem „Virtuti Militari” napisał: „jako oficer prowiantowy pułku wypełniał nadzwyczaj gorliwie i starannie obowiązki swoje. Niejednokrotnie w najcięższych warunkach zaprowiantowywał pułk jak najlepiej. W czasie pięciodniowej bitwy pod Maksymcem dn. 2–7 II 1915 w najcięższych warunkach, pod ogniem nieprzyjacielskim, osobiście dowoził kuchnie pol. do pierwszych linii.