W marcu 1893 Krajewska przybyła do Tuzli, gdzie nauczyła się języka serbsko-chorwackiego. Na wizyty do oddalonych, górskich wiosek jeździła zazwyczaj na kucach; kiedy zimy były zbyt surowe dla koni, poruszała się pieszo. Poza wypełnianiem obowiązków zawodowych wykładała też higienę w seminariach nauczycielskich dla dziewcząt, uczyła dzieci polskie języka polskiego w szkole dla Polaków. Występowała w sprawie zwiększania dostępności edukacji (w tym na poziomie uniwersyteckim) dla kobiet. Zapotrzebowanie na jej usługi było tak duże, że władze Austro-Węgier wkrótce zatrudniły Czeszkę , która objęła funkcję w Mostarze. Przemawiając podczas Międzynarodowego Kongresu Kobiet w Berlinie (1896), Krajewska broniła kolonializmu, argumentując, że ludność Bośni i Hercegowiny potrzebowała „cywilizacji i postępu z zewnątrz”, narzuconego niejako „z góry”. Kolonialny feminizm, za którym opowiadała się Krajewska, został odrzucony przez austriackie ruchy feministyczne, wyznające bardziej liberalne poglądy.