Krajewska była szczególnie zainteresowana osteomalacją. W 1900 opublikowała na ten temat artykuł, w którym na podstawie 50 przypadków dowodziła, że schorzenie to było rozpowszechnione wśród muzułmanek żyjących w górach w obwodzie tuzlańskim. Krajewska wskazywała, że chrześcijanki nigdy nie cierpiały na to schorzenie. Jako przypuszczalne powody szerzącej się osteomalacji Krajewska wymieniała „wilgotny klimat”, „niedobory słońca”, ubóstwo, niedożywienie, „muzułmańskie zwyczaje” (zwłaszcza wydawanie za mąż dzieci, życie w odosobnieniu, zasłanianie głowy chustą, nadmierne libido muzułmanów, zbyt częste ciąże oraz przedłużający się okres karmienia piersią).
W 1901 Krajewska została przeniesiona do Sarajewa, a jej miejsce w Tuzli zajęła Jadwiga Olszewska. Jako pracowniczka publicznej służby zdrowia obwodu Sarajewo Krajewska regularnie podróżowała do miast Foča, Fojnica, Goražde, Vareš i Visoko. Dodatkowo, poza praktyką lekarską, Krajewska uczyła także w sarajewskich szkołach higieny, dzięki czemu poznała inną nauczycielkę i pisarkę , z którą nawiązała bliską przyjaźń. Zaprzyjaźniła się również z rodowitymi Bośniakami, preferując Chorwatów, ale także „postępowych muzułmanów”. Krajewska nie lubiła natomiast Serbów w związku z ich zauważalną rusofilią.