Najważniejszą część jej kontaktów stanowili jednak cudzoziemcy, którzy, podobnie jak ona, napłynęli do Bośni i Hercegowiny w czasie rządów Austro-Węgier.
Emerytura Po I wojnie światowej, w odróżnieniu od większości należących do lokalnej elity Polaków, Krajewska nie wyjechała do nowo powstałej II Rzeczypospolitej. Jej wzrok pogorszył się w czasie wojny z powodu zaćmy; zabieg chirurgiczny, któremu poddała się w Pradze, nie przyniósł poprawy. W 1922 Krajewska musiała przejść na emeryturę.
Po latach życia w pojedynkę ze swoim kotem Krajewska zdecydowała się opuścić „kraj i ludzi, których znała i kochała”. W 1927 wróciła do Warszawy, stolicy niepodległej już Polski. O ile w Sarajewie Krajewska była jedną z najbardziej znanych i szanowanych osób, to w Warszawie pozostawała anonimowa. Jej siostry i ich dzieci mieszkały w południowej Polsce. W Warszawie Krajewska zajmowała się tłumaczeniem z języków południowosłowiańskich oraz działalnością w Towarzystwie Polsko-Jugosłowiańskim. Poza polskim i serbsko-chorwackim mówiła po francusku, niemiecku i rosyjsku. Mimo wieku i prawie całkowitej ślepoty zdecydowała się jeszcze raz odwiedzić Bośnię i Hercegowinę. Krajewska zmarła 5 września 1935 w Warszawie. Razem z mężem pochowana została na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.