Jeszcze w 1883 odstawiono ją do granicy szwajcarskiej. Studiowała odtąd nauki społeczne i historię we Francji i Szwajcarii. W latach 1884–1889 była redaktorką Prześwitu i Walki Klas. Pisała też artykuły do pism socjalistycznych (polskich i europejskich). Za działalność polityczną została wydalona ze Szwajcarii i rozpoczęła w 1889 studia na wydziale historyczno-literackim Uniwersytetu Paryskiego. W latach 1900–1904 działała w SDKPiL, była przedstawicielką partii w Międzynarodowym Biurze Socjalistycznym oraz członkiem Komitetu Zagranicznego, będącego wówczas obok Zarządu Głównego organem kierowniczym. Przeciwniczka stanowiska Róży Luksemburg w kwestii narodowejNorbert Michta „Julian Marchlewski. Polska, Naród. Socjalizm“, Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1975, str. 128. Jednocześnie działała społecznie, m.in. organizując pomoc dla byłych więźniów i emigrantów politycznych oraz współpracując z paryskim Czerwonym Krzyżem. Od 1911 wykładała na Kursie Nauk Społecznych. Zmarła na zawał serca 15 kwietnia 1911. Współpracowała m.in. z Julianem Marchlewskim, który po jej śmierci napisał wspomnienie zatytułowane Bojowniczka. Pochowana została na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.