Świadectwa wewnętrzne i zewnętrzne sugerują, że sonety były pisane w różnych okresach twórczości Szekspira, prawdopodobnie przez wiele lat. Niektóre, zwłaszcza te odnoszące się do motywów miłosnych, mogły powstać w młodości autora, podczas gdy inne, bardziej refleksyjne, mogły pochodzić z późniejszych etapów jego kariery. Różnice stylistyczne, a także powtarzające się wątki i motywy wskazują na stopniowe powstawanie cyklu, a nie jednorazowy akt twórczy. Ostateczna publikacja z 1609 roku zebrała sonety w całość, ale układ i kolejność mogą odzwierciedlać decyzje wydawcy, a nie samego Szekspira.
Kontekst i motywy Sonety Szekspira są uważane za kontynuację tradycji sonetowej, która przetoczyła się przez renesans, począwszy od Petrarki w XIV-wiecznych Włoszech. Szekspir nie uciekał od inspiracji Petrarką i jego twórczością, ale nie stronił też od otwartego parodiowania dzieł włoskiego poety w sonecie 130. Tradycja ta ostatecznie została wprowadzona do Anglii w XVI wieku przez Thomasa Wyatta i zyskała swój schemat rymów oraz podział na czterowiersze dzięki Henrykowi Howardowi. Z nielicznymi wyjątkami sonety Szekspira zachowują stylistyczną formę sonetu angielskiego – schemat rymów, 14 wersów oraz metrum.