Pozytywne efekty tego pierwszego „Banku Czasu” zostały szybko dostrzeżone i podobne inicjatywy wyrastały przy każdej organizacji filantropijnej we wszystkich stanach USA. Pomysł ten trafił również do Europy i Azji.

Banki czasu w Polsce W Polsce idea ta została zaadaptowana początkowo w formie tzw. – więcej o nich w „Obywatelu” nr 4(24)/2005., czyli lokalnych walut opartych na dobrowolnej wymianie usług. W latach 90. w kilku miastach Polski jej popularyzacji podjęły się różne grupy osób.

Różnica między polskimi a bankami czasu polega głównie na sposobie rozliczania: podstawą w tych pierwszych jest ilość poświęconego czasu, w drugich „wartość”, na jaką wyceniono usługę, przy czym przyjęto upraszczające założenie, że 1 punkt jest warty 1 PLN, np. za godzinę korepetycji trzeba „zapłacić” 20 (rozmaite systemy typu na świecie oparte są na walutach wirtualnych, papierowych, na ilości zainwestowanego czasu, a nawet na walutach oficjalnych – możliwe są wszystkie kombinacje;