W praktyce działała głównie w Europie w krajach używających systemu metrycznego. Komitet Koordynacyjny Narodów Zjednoczonych do spraw Standardów (, ), założony w 1944 przez Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię i Kanadę, w którego skład wchodziły byłe kolonie brytyjskie i niektóre państwa europejskie wyzwolone w toku II wojny światowej, zarządzany z londyńskiego biura IEC. W praktyce reprezentował kraje używające miar anglosaskich.

Celem spotkania było uzgodnienie ogólnie akceptowanych standardów wymiarowych i technicznych, które mogłyby być stosowane międzynarodowo. W konferencji brało udział 65 delegatów reprezentujących 25 różnych krajów. ISO rozpoczęła działalność 23 lutego 1947 roku w Genewie, początkowo zrzeszając 25 państw członkowskich, a obecnie liczbę tę szacuje się na ponad 150. Wśród członków założycieli jest m.in Polski Komitet Normalizacyjny oraz Deutsches Institut für Normung.

Pierwszym problemem była nazwa nowej organizacji. Delegaci proponowali przyjęcie wcześniej przez nich uzgodnionej nazwy „” (Stowarzyszenie Koordynacji Międzynarodowych Standardów”), delegaci uważali, że „” ogranicza zakres działalności przyszłej organizacji. W końcu przyjęto krótką nazwę ISO, wywodzoną od skrótów proponowanych pełnych nazw.