Jakub musiał się wycofać, ale został prawnym opiekunem syna do ukończenia przez niego dwudziestu pięciu lat.
20 maja 1732 książę de Matignon mianował nieślubnego syna swojego teścia, Antoniego, kawalera Grimaldi generalnym gubernatorem Monako, dając mu szerokie uprawnienia. Antoni był owocem jednego z romansów księcia Antoniego I Grimaldiego i sprawował faktyczne rządy w księstwie do śmierci (28 listopada 1784). Jakub podpisał abdykację 7 listopada 1733, zachowując dla siebie tytuł księcia Valentinois oraz regencję do osiągnięcia pełnoletniości przez Honoriusza III. Uroczystości przejęcia tronu przez nowego księcia odbyły się 16 i 17 maja 1734.
Honoriusz III wyjechał z ojcem z Monako na piętnaście lat. Przybył do Paryża. Jakub I miał plan co do syna. Miał on zrobić błyskawiczną karierę wojskową. Najpierw na jego polecenie Honoriusz III kształcił się u jezuitów. W wieku szesnastu lat został muszkieterem Gwardii Królewskiej. Kariera wojskowa nie posuwała się jednak tak szybko. Przez dwa lata nie otrzymał awansu. Ojciec postarał się uzyskać dla syna stopień porucznika. Zapłacił za ten awans 55 tysięcy liwrów. Następnie zaczął koncentrować się na szukaniu mu odpowiedniej żony. Honoriusz III nie był nimi zainteresowany. Dwukrotnie odmówił podpisania kontraktów małżeńskich. Jakub był zawiedziony i poprosił króla o rozkaz królewski.