Syn został uwięziony na kilka miesięcy w twierdzy Arras. Po wyjściu z więzienia był rozżalony na ojca.
Książę uczestniczył w austriackiej wojnie sukcesyjnej. Objęła ona prawie całą Europę. Honoriusza III wysłano do marszałka Francji Maurycego Saskiego, który walczył przeciwko Brytyjczykom i ich sojusznikom w Belgii. 1 maja 1745 książę został dowódcą brygady. Dziesięć dni później, dowodząc regimentem, dzielnie walczył w bitwie pod Fontenoy, ale jego brat Józef został ciężko ranny. W czasie oblężenia Veroux Honoriusz III został poważnie ranny. W lipcu 1747 brał udział w bitwie pod Raucaux oraz Lawfeld, gdzie stracił konia.
Choć Honoriusz III z bratem walczyli po stronie francuskiej, Monako było neutralne. Książę rozkazał kawalerowi de Grimaldi przyjmować statki wojenne obu stron. Księstwo było dwa razy zagrożone. Zimą 1747 Menton omal nie zostało zajęte przez wroga z powodu klęski Francuzów w walce z Austriakami we Włoszech. Wiosną 1747 Karol Emanuel III, król Sardynii i stronnik Habsburgów, blokował port Monako.