10 maja 1748 Honoriusz III, w wieku dwudziestu ośmiu lat, awansował na generała brygady i przybył do Paryża. Celem był odpoczynek przed powrotem do swego regimentu. Wówczas doszło znowu do konfrontacji między nim a ojcem. Jakub wybrał dla niego kandydatkę na żonę. Syn po raz trzeci odmówił stanowczo. Za karę został uwięziony na trzy miesiące w Bastylii. Po wyjściu z więzienia książę zrezygnował z kariery wojskowej. W 1749, po piętnastu latach, wrócił do Monako. Było ono dobrze zarządzane przez Antoniego Grimaldi. Książę pozostawił mu rządy nad swym księstwem.
Prowadził ważne negocjacje z Wiktorem Emanuelem III, królem sardyńskim, w sprawie zakończenia sporu między Monakijczykami a mieszkańcami La Turbie. 14 i 24 listopada 1760 podpisano porozumienia ustalające granice księstwa i Sardynii. Król zgodził się na przyłączenie wokół Monako odcinka szerokości 600 m.