Z dniem 1 stycznia 1950 roku decyzją Ministerstwa Zdrowia utworzono Państwowe Sanatorium Przeciwgruźlicze w Kiekrzu, które mogło przyjąć 150 pacjentów. Funkcjonowały wówczas cztery oddziały w tym jeden kwarantannowy. Placówka w tym charakterze funkcjonowała do 1967 roku. W latach 1952–1961 dyrektorem ośrodka był dr med. Stanisław Bieniek. Rozbudowano wówczas obiekt. Podwyższono o piętro mansardową część sanatorium (część najstarszą z 1909 roku), a dwa boczne pawilony połączono z częścią główną. W 1961 roku nowym dyrektorem została dr med. Lucyna Łuczak. Powstały wówczas przyzakładowe warsztaty stolarskie, odbudowano magazyny i chlewnię, a w 1963 roku wykonano ogrodzenie z betonowych płyt.
W latach 1964 – 1966 przeprowadzono renowację parku, wykonano także oświetlenie parkowe. Sanatorium posiadało nieduże gospodarstwo rolne - hodowano trzodę chlewną na potrzeby żywieniowe pacjentów i personelu. Niedługo potem wybudowano mieszkania dla pracowników sanatorium.
W kwietniu 1967 roku w związku ze zmniejszeniem ilości zachorowań na gruźlicę i gwałtownym rozwojem rehabilitacji ośrodek przekształcono w Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci w Kiekrzu, w którym rozpoczęto rehabilitację schorzeń narządu ruchu. Jego dyrektorem został dr. med. Konstanty Piechocki.