W kwietniu 1894 został po manifestacji patriotycznej zwanej kilińszczyzną uwięziony przez władze rosyjskie w Cytadeli Warszawskiej, następnie umieszczony w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach po próbie samobójstwa poprzez podcięcie sobie gardła, stamtąd przeniesiony do Nałęczowa i w kwietniu 1896 zesłany do Mikołajowa. Wrócił do Warszawy po amnestii we wrześniu 1897. „Głos” był od czasu jego aresztowania w rękach wcześniejszego sekretarza redakcji Zygmunta Wasilewskiego. Potocki rzucił wówczas wyzwanie grupie Romana Dmowskiego wewnątrz środowiska „patriotów” wywodzącego się z Ligi Polskiej, zakładając pismo „Walka”, na łamach którego sprzeciwiał się tendencjom ugodowym i usiłował zjednoczyć socjalistów i narodowców pod szyldem radykalno-niepodległościowym dla „walki Polski ludowej z Rosyą carską”. W środowisku PPS inicjatywa „Walki” spotkała się z krytyczną oceną Jana Strożeckiego, natomiast wspominał ją później pozytywnie Michał Sokolnicki. Po powrocie z zesłania Potocki podupadł zdrowotnie i majątkowo, rozpadło się jego małżeństwo z posażną Olgą Miszlerówną, poprzez które próbował finansować swoją działalność. W maju 1898 wyszedł z mieszkania i zaginął, przypisywano mu samobójstwo. Po jego śmierci skupione wokół niego środowisko uległo marginalizacji.