W środowisku radykalnej inteligencji schyłku XIX w. Potocki był znany jako „Nauczyciel” przez wzgląd na swoją działalność ideowotwórczą. Jego sylwetkę utrwalił na kartach Ludzi bezdomnych Stefan Żeromski, którego pierwsze opowiadania i nowele ukazały się w „Głosie” – w pamiętniku Joasi Podborskiej pojawia się postać Mariana Bohusza.

Potocki był autorem poezji (m.in. wiersza Nowe hasło), artykułów publicystycznych oraz rozpraw socjologicznych (m.in. opublikowanego pośmiertnie zbioru Współzawodnictwo i współdziałanie), tłumaczem (przełożył m.in. Systemat filozofii syntetycznej i Zasady socjologii Herberta Spencera oraz wpisane przez Watykan na indeks ksiąg zakazanych Kształcenie woli francuskiego pedagoga świeckiego Julesa Payota.). Publikował m.in. na łamach „Tygodnika Powszechnego”, „Wędrowca” i „Prawdy”.

Pseudonim literacki Potockiego upamiętniał zmarłą na zesłaniu narzeczoną Marię Bohuszewiczównę (1865–1887), od 1885 przewodniczącą Komitetu Centralnego Socjalno-Rewolucyjnej Partii „Proletariat”.

Przypisy

Bibliografia

Linki