są wymawiane jako głoska [] (tzw. flap lub tap).
W amerykańskich akcentach obserwuje się zjawisko zwane Northern Cities Shift (przesuwka miast północnych), aczkolwiek zjawisko nie ogranicza się do występowania tylko tam. Dotyczy ona krótkich samogłosek, przede wszystkim /æ/, które staje się bliższe [ɛ], [ɛə], a nawet [e], [eə].
Ortografia Istnieje kilka różnic w pisowni wyrazów o specyficznych cechach, takich jak końcówka: Wyrazy zakończone w odmianie brytyjskiej na -our, w amerykańskiej kończą się na -or: parlor, color. Wyrazy zapożyczone z łaciny, mające w temacie ae i oe, w normatywnej ortografii amerykańskiej pisane są przez e: anemia, fetus, edema, estrogen. Wyrazy z podwójnym l mają tendencję do jego „gubienia” w amerykańskim zapisie councilor, chili, luibelous, hosteler, marvelous. Słowa zakończone w brytyjskim na -ence, zmieniają końcówkę na -ense: pretense, defense. Brytyjskie -ise w amerykańskim angielskim pisane jest -ize: recognize. ou ma tendencję przechodzenia w o lub u: mold, mustache. Niektóre wyrazy amerykańskie gubią q: check (bryt.