Ostatnią grupą źródeł heraldyki są tzw. role herbowe. Zawarte w nich informacje heraldyczne pozwalają na odmienne spojrzenie na rycerstwo oraz okres średniowiecza. Najbardziej ciekawymi dla polskiej heraldyki źródłami z tej dziedziny jest chociażby ilustrowany zabytek heraldyczny Żywot świętej Jadwigi z 1355 roku. Kolejny jest Herbarz Gelrego (niem. Wappenboek Gelre), przechowywany w Bibliotece Królewskiej Belgii, pochodzący z lat 1369–1399, gdzie na kartach 52v–55 znalazły się również herby polskie. Na ogół w tego rodzaju źródłach herby poświęcone rycerstwu jednego kraju znajdują się na kartach jeden obok drugiego. Podobnie jest z Rolą Bellenville (XV w.), Herbarzem Lyncenich (XV w.) i przechowywanym w Sztokholmie Codex Bergshammar (1434–1444). Zabytkiem odrobinę innego rodzaju jest Księga bracka św. Krzysztofa na Arlbergu, zwana też Herbarzem z Arlbergu, gdzie umieszczano herby tych polskich rycerzy, którzy przystąpili do owego bractwa. Ich herby były domalowywane sukcesywnie wraz z ich wstępowaniem. Jako pierwsi znaleźli się tam ci z polskich rycerzy, którzy udawali się na Sobór w Konstancji. Temu soborowi jest poświęcony inkunabuł – Kronika Soboru w Konstancji Ulricha z Richentalu.