Ostatnim średniowiecznym herbarzem, ważnym dla heraldyki polskiej jest zlokalizowany w Biblioteki Arsenału w Paryżu – Herbarz Złotego Runa (1434–1435).
W Polsce, oprócz pieczęci i zapisek, źródeł heraldycznych jest niewiele. Na pierwszym miejscu należy wymienić napisane łaciną Insignia seu clenodia Regis et Regni Poloniae, autorstwa Jana Długosza, zwane też Klejnotami Długoszowymi. Jest to pierwszy znany historii herbarz polski, który powstawał na przestrzeni lat 1454–1480.