Rody mały|Karta ze „Statutu Łaskiego”, przedstawiająca m.in. herbownych w senacie polskim (1506) Jedną z głównych cech heraldyki polskiej różniącą ją od heraldyki ogólnej jest to, że w czasach średniowiecza żaden herb nie należał do jednej rodziny. Herb pełnił wówczas funkcję znaku herbownych – grupy składającej się z kilku lub czasem kilkuset rodzin. Wszędzie poza Polską herb funkcjonował jako znak rozpoznawczy tylko jednej rodziny. Rody posiadające starsze herby w odległej przeszłości zwykle miały wspólne pokrewieństwo (jednego przodka), jednakże znaczny wpływ historyczny doprowadził do rozgałęzienia się poszczególnych rodzin. Przykładowo jeden z legendarnych rycerzy o imieniu Żyrosław był w posiadaniu majątku ziemskiego, który odziedziczył jego syn Aleksander. Ten podzielił majątek na kilku swoich synów, którzy mieli przybrać nazwiska od dziedziczonych dóbr, stając się tym samym protoplastami nowych rodzin (był to bardzo częsty zabieg w historii Polski, który sprawiał, że przykładowo trzech braci mogło mieć trzy różne nazwiska). Był to początek wielu znakomitych polskich rodów, w tym Moskorzewskich z Moskorzewa (znanych później jako Kamienieccy z Kamieńca) oraz Potockich z Potoka.