W Polsce również są znane herby przypisywane jednej rodzinie, noszą wówczas nazwę herbów własnych, są znacznie młodsze od klasycznych polskich herbów szlacheckich, przypisywanych wielu rodom. Przykładowymi herbami własnymi są; Hołownia – należący do Hołowniów-Ostrożeckich, Radziwiłł – Radziwiłłów i Potocki – Potockich.
Wspólne pokrewieństwo osób pieczętujących się tym samym herbem nie zawsze było regułą, stan szlachecki rozrastał się głównie dzięki dziedziczeniu przywilejów, herbów oraz tzw. adopcjom herbowym, czyli przypuszczeniom osób nieszlachetnych (adoptowanych) do herbu szlachcica (adoptującego). Przykładowo podczas unii horodelskiej doszło do nadania 47 polskich herbów bojarom wyznania rzymskokatolickiego pochodzącym z Litwy.
Na ogól do herbu przypuszczano nieherbownych przyjaciół z własnej chorągwi lub zasłużonych poddanych. Proceder ten był powszechny do tego stopnia, że z czasem zaczęto go ograniczać, a następnie został zakazany w 1616 roku. Po wprowadzeniu owego zakazu powstały inne luki powiązane z adopcjami, były nimi nobilitacje oraz indygenaty (patrz niżej).