budowano je z suszonej cegły, wykończenie było z drewna. Niekiedy otoczone murem i piętrowe, z zewnętrznymi schodami, w oknach miały kraty. Sprzęty domowe wykonywano z drewna lub łodyg papirusowych, rośliny ogólnodostępnej i wieloużytkowej. To skromne domostwo uboższej ludności ulegało na przestrzeni czasu stosunkowo niewielkim zmianom. mały|Model okazalszego domu z ogrodem (z muzeum w Hildesheim) W okazalszych domach ludzi zamożnych więcej było niedużych pomieszczeń skupionych wokół małych dziedzińców i usytuowane były one w dalszej części frontowego ogrodu wyposażonego zwykle w sztuczny staw lub sadzawkę. Ocienienie zapewniały rzędy sykomor i innych drzew owocowych. Całość otoczona była murem. Cechą zamożniejszych domostw od czasów Starego Państwa było ich wyposażenie w łazienkę.
Dostrzegalne są analogie w schemacie rozplanowania domu mieszkalnego i egipskiej świątyni: duży frontowy dziedziniec poprzedza zabudowania z pomieszczeniami mieszkalnymi rozdzielonymi mniejszymi dziedzińcami. Widoczne jest to zwłaszcza w układzie rozległego domu pałacowego i sanktuarium, którego części (dziedziniec, hypostyl i adyton) miałyby odpowiadać pomieszczeniu wspólnemu, sali jadalnej i recepcyjnej oraz prywatnej sypialni.