Ten sam spis uwzględnił Bargutów, jako odrębny etnos, wskazując ich liczbę na 2989 osób.
Historia Najprawdopodobniej przodkami współczesnych Buriatów są Kurykanie, którzy należeli do związku plemiennego Gaoczów, wywodzących się z Dinlingów. Pierwsze wzmianki o Dinlingach pojawiają się w źródłach z IV–III w. p.n.e. Buryjadzi występują jako jeden z ludów zamieszkujących leśne terytoria północy w Tajnej historii Mongołów (około 1240). Wspomniani są oni w kontekście wyprawy Dżocziego, najstarszego syna Czyngis-chana, który miał na celu podbić Buriację (1207). W XIII w. Buriaci zamieszkiwali obszar doliny i dorzecza Angary. Jedna z grup buriackich, Barguci, zajęli w tym czasie znaczne terytorium od zachodniego brzegu Bajkału aż po dolinę Barguzinu w północnej Buriacji. Z kolei związani z nimi Tumiedzi zajęli ziemie wzdłuż biegu Arygu u Chubsugułu i doliny Angary. W 1217 wybuchło powstanie Tumiedów. Było ono odpowiedzią na nadużycie władzy namiestnika Czyngis-chana, który przyjął na swój dwór 30 dziewic buriackich. Powstańcy ponieśli klęskę w decydującej bitwie, w której wojskami mongolskimi dowodził Dorbej zw. Dzikim, lojalny Dorwet. Dopiero pod koniec XIV w.