W 1933 podjęto kolejny krok w kierunku rozbudowy radzieckich sił powietrznodesantowych. Leningradzki 3 Oddział został powiększony do stanu brygady (3 Lotnicza Brygada Specjalnego przeznaczenia – 3 ABON). Plany z tego samego roku zakładały utworzenie 29 batalionów powietrznodesantowych, przydzielonych do korpusów piechoty stacjonujących w całym ZSRR. W sumie miały one liczyć ok. 8 000 ludzi. Mniej więcej w tym okresie zaczęto też oficjalnie używać nazwy WDW.
Ukoronowaniem burzliwego rozwoju wojsk powietrznodesantowych w ZSRR w I połowie lat 30. były wielkie manewry pod Kijowem w 1935 roku. Na lotnisko Browary z 50 bombowców TB-1 i TB-3 osłanianych przez myśliwce w dwóch rzutach zrzucono 1188 spadochroniarzy, którzy opanowali lotnisko i prowadzącą do niego drogę. Następnie na lotnisku wylądowały kolejne TB-3, które wysadziły 1765 żołnierzy regularnej piechoty, 1 czołg T-37, 10 dział i 6 ciężarówek. W ciągu niespełna 2 godzin lotnisko opanowało 3000 żołnierzy, którzy następnie odparli „pozorowany atak nieprzyjaciela”. Cała operacja wywarła olbrzymie wrażenie na zagranicznych obserwatorach wojskowych z Francji, Wielkiej Brytanii, Włoch i Niemiec. Wielu z nich było zdumionych skalą ćwiczeń. Zastępca francuskiego szefa sztabu gen. Loiseau zauważył: „Europa Zachodnia pozostała daleko w tyle!”Zaloga, s. 15–16..