Wkrótce jednostka otrzymała nazwę 3 Zmotoryzowany Oddział Powietrznodesantowy.
Radzieckie podejście do operacji powietrznodesantowych od samego ich zarania różniło się od tego, jakie przyjęto w Europie Zachodniej. Tuchaczewski postawił na samodzielne jednostki kombinowane z własnym transportem i wsparciem, dysponującymi stosunkowo dużą siłą ognia. Tymczasem w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA siły powietrznodesantowe składały się z jednostek o niewielkiej sile ognia i skromnych (albo żadnych) środkach transportowych.
W 1932 Rewolucyjna Rada Wojskowa podjęła decyzję o utworzeniu przy okręgach wojskowych lotniczo-desantowych jednostek, podporządkowanych dowództwu sił lotniczych. W tym samym roku ukazała się pierwsza oficjalna charakterystyka radzieckich jednostek powietrznodesantowych. Miały to być mobilne, taktyczne siły, zdolne do szybkich uderzeń na cele o żywotnym znaczeniu dla nieprzyjaciela typu mosty, lotniska, składy, linie zaopatrzenia. Tuchaczewski wątpił by lekko uzbrojona piechota, operująca z daleka od swoich baz, była w stanie przez dłuższy czas operować na tyłach wroga. Uważał, że skoczkowie powinni być zrzucani nad lotniskami i innymi dogodnymi do lądowania miejscami, opanowywać je i przygotowywać do lądowania głównych sił z ciężkim sprzętem i zaopatrzeniem.