Pierwsze użycie bojowe thumb|Spadochroniarze radzieccy w 1940 Chrzest bojowy WDW nastąpił w 1939 roku w Mongolii podczas konfliktu granicznego z Japonią. Trzy brygady – 201., 204., i 212. działały tam z powodu braku wystarczającej ilości samolotów, jako jednostki lekkiej piechoty. Jedna z nich, znajdująca się w odwodzie gen. Żukowa 212 brygada płk. Zatiewachina wzięła udział w bitwie nad rzeką Chałchin-Goł, szturmując z sukcesem wzgórze Fui. W czerwcu 1940 roku 214. brygada WDW, współdziałając z jednostkami 11 Armii i XVI Korpusu Specjalnego, miała być użyta podczas aneksji Litwy z zadaniem opanowania mostów na rzekach Niemen i Neris, jednak jej desant w rejonie Gaiżun ostatecznie odwołano na skutek nikłego oporu oddziałów litewskich. Również jako lekkiej piechoty użyto spadochroniarzy w wojnie z Finlandią w 1939–1940. Armia Czerwona przeprowadziła wówczas niewielkie desanty spadochronowe – zrzucano m.in. skoczków przebranych w fińskie mundury, jednak w sile nie większej niż pluton. Ogólnie, spadochroniarze w wojnie fińskiej, podobnie jak i inne jednostki radzieckie, wykazali szokujący brak przygotowania bojowego. Po raz trzeci spadochroniarze WDW weszli do akcji w czerwcu 1940 w rumuńskiej Besarabii.