Korpus został rozbity, a jego niedobitki wycofały się pod Moskwę. Najcięższe walki WDW toczyły na Ukrainie. 1, 2 i 3 Korpus Powietrznodesantowy (3 KPD) uczestniczyły tam w obrony Kijowa. Tylko jeden z nich – 3 KPD – uniknął zagłady w kotle kijowskim. Został wycofany z miasta z zadaniem obrony Konotopu i przekształcony w 87. Dywizję Piechoty. W ciągu kilku pierwszych tygodni 1941 radzieckie wojska powietrznodesantowe w praktyce przestały istnieć. W październiku resztki 5 KPD (uzupełnione 10 i 201 brygadą) zostały przerzucone drogą lotniczą do Orła, gdzie włączyły się do obrony miasta.
Stawka już w sierpniu 1941 przystąpiła do odbudowy WDW. Do grudnia odtworzono od podstaw rozbite pięć korpusów, a ocalałe z czerwcowego pogromu niedobitki przekształcono w sześć samodzielnych brygad. We wrześniu utworzono również niezależne od lotnictwa dowództwo WDW podporządkowane bezpośrednio ministrowi (ludowemu komisarzowi) obrony. Wskutek szczupłości posiadanych lotniczych środków transportu, zmieniono jednak ich zadania. Zawężono je do współpracy z wojskami lądowymi w lokalnych operacjach, rajdów na tyły wroga celem niszczenia ich linii zaopatrzenia i różnych ważnych obiektów, wspomagania oddziałów partyzanckich i misji specjalnych.