Pomimo wykonania postawionych zadań, sposób ich przeprowadzenia spotkał się z krytyką ze strony Zarządu Wyszkolenia Wojskowego Armii Czerwonej. Jednak ich sukces zachęcił naczelne dowództwo radzieckie do zwiększenia ich stanu i dalszego rozwoju. W kwietniu 1941 istniejące pięć brygad przekształcono w korpusy powietrznodesantowe, po trzy brygady każdy. Każdy z korpusów wyposażony był we własny batalion czołgów, eskadrę lotniczą i artylerię. Ich dowódcy podlegali bezpośrednio ministrowi obrony, a wiec WDW uzyskały samodzielność. Na papierze, miały stanowić potężną siłę, liczącą ok. 100 000 żołnierzyZaloga, s. 26..
Wojna z III Rzeszą thumb|240px|Flaga radzieckich WDW Niemiecki atak sparaliżował radzieckie wojska powietrznodesantowe. Wielkie bombowce TB-3 – podstawowy ich środek transportu – były łatwym celem dla Luftwaffe. Korpusy powietrznodesantowe zmuszone zostały do walki jako zwykła piechota. Pierwszym z nich, który wszedł do boju był 5 KPD gen. Biezułego z Bałtyckiego OW. 28 czerwca uczestniczył on w składzie 27 Armii w próbie zlikwidowania niemieckiego przyczółka za Dźwiną w rejonie Dyneburga. Został rozbity przez czołgi 4 Grupy pancernej atakującej Leningrad. Również 28 czerwca do walki wszedł 4 KPD gen. Aleksieja Żadowa, który bezskutecznie usiłował zatrzymać natarcie 3. Dywizji Pancernej Wermachtu nad Berezyną.