W roku 1972 ożywione ryciny malarza przeplatały się z kadrami z życia codziennego Czechów w „Leonardův deník”, co doprowadziło do zakazu kręcenia przez niego filmów przez 7 lat. Kilka lat później rozpoczął serię eksperymentów dotykowych, które miały wpływ zarówno na jego późniejszą twórczość, jak i całą filozofię artystyczną.
W 1975 wydrukował esej „Przyszłość należy do maszyn masturbacyjnych” we francuskiej antologii Vincenta Bounoure’a „La civilisation surréaliste”, a pomysły zamieszczone w artykule zostały rozwinięte w filmie „Spiklenci slasti” nakręconym dwadzieścia lat później.
Wraz z żoną pod pseudonimem J.E i E.J. Kostelec tworzyli serie ceramik oraz kolaży dotykowych, obrazów i portretów kolegów z grupy. Kupili także nieopodal granicy niemieckiej zamek w Horní Staňkov i zmienili go w surrealistyczną „komorę sztuki”.
„Možnosti dialogu” to krótkometrażowy film, za który Švankmajer otrzymał kilka międzynarodowych nagród.