Po 1968 w Czechach nastał jednak zły czas dla fantastów. Krótkometrażówki Švankmajera coraz częściej trafiły na półki, a w pierwszej połowie lat 70. praktycznie stracił możliwość kręcenia autorskich filmów. Przez niemal dekadę dorabiał, realizując animowane czołówki do obrazów innych reżyserów (m.in. do kultowego „Wampira z Ferratu”). Za czasów komunizmu tworzył również książki, ręcznie robione w kilku egzemplarzach, bo żadne czeskie wydawnictwo nie ośmieliło się ich wówczas opublikować.

Švankmajerowi pozwolono wrócić do kina pod koniec lat 70., ale pod warunkiem, że będzie się ograniczać do ekranizowania klasyki literatury. Animator nie miał z tym problemu, robił filmy na podstawie swoich ulubieńców. Nakręcił adaptacje „Zagładę domu Usherów” oraz „Studnię i wahadło” Edgara Allana Poego, na podstawie powieści Horacego Walpole’a zrobił „Zamek w Otranto”. Do Lewisa Carrolla po raz pierwszy sięgnął już w 1971 roku w filmie „Jabberwocky”, powrócił do niego w 1985 roku kręcąc „Něco z Alenky”, swoją autorską interpretację „Alicji w Krainie Czarów”.