Gdyby połączyć to z koncepcją Empedoklesa o istnieniu dwóch sił (odpychania i przyciągania) stanowiących źródło wszelkich zjawisk przyrody (a zatem odpowiedzialnych za ruch kręgów) i ożywić w ten sposób parmenidejską materię (uznając, iż siły te są wszczepione substancji), to otrzymujemy nie tylko obraz nowożytnych prób przezwyciężenia dylematu Kartezjusza, ale niemal współczesny model struktury Wszechświata.
Rozwinięcia modelu Parmenidesa dokonali Zenon z Elei oraz Empedokles. U Parmenidesa istniała równość między bytem a niebytem: byt był, a niebytu nie było. Zenon mówi zaś również o nierówności. Zatem, jak chciał Parmenides – nic nie może powstać z tego, co jemu równe (bo nie ma zmiany), ale również nic nie może powstać z tego, co nierówne (bo jak by powstało). Dlatego Jednym jest Bóg, który jest we wszystkim niezmienny (ma zatem kształt kuli). Jest to heraklitejskie pojęcie czegoś jako relacji do jego przeciwieństwa.
Istotniejsze zmiany przynosi kosmologia Empedoklesa.
Znaczenie prekursor ontologii stworzenie podstaw myślenia logicznego początki abstrakcyjnego filozofowania