Stan ten, w którym jest jednoczesne i całkowite zjednoczenie dwóch osobnych prawd, konwencjonalnej i ostatecznej, jest dla Congkhapy stanem zrealizowania buddy.
W przeciwieństwie do tego główne nurty prasangiki szkół kagju, sakja i ningma (Gorampy Sönam Senge (1429-1489 r. n.e.), VIII Karmapy Mikjo Dordże (1507–1554 r. n.e.), Dziu Miphama („Mipham Wielki”, 1846-1912)) wykazują, że wszelkie podziały „prawdy” odnoszą się tylko do poziomu konwencjonalnego, czyli złudnego, tylko wydającego się (konceptualnie), a poziom ostateczny można zrealizować przekraczając wszelkie podziały oraz wszystkie punkty odniesienia, takie jak istnienie, nie-istnienie, zarówno istnienie i nie-istnienie, ani istnienie i ani nie-istnienie, dotyczące czy to poziomu konwencjonalnego, czy to ostatecznego (w zgodzie z dowodzeniem „Wadżra-iskier” Nagardżuny). Prawda ostateczna jest poza domeną umysłu uwarunkowanego a całkowite zrozumienie współzależności wszystkich zjawisk (tj. totalne zrozumienie prawdy konwencjonalnej) również niemożliwe do uchwycenia przez umysł. „Całkowite Oświecenie (skt. anuttarā samyak-saṃbodhi) wykracza poza umysł (poza jego dualistyczne (subiekt-obiekt) i konceptualne stany).