Natomiast w innych ujęciach madhjamaki na prasangikę np. według szkoły tybetańskiej szentong lub według tybetańskiej swatantriki oraz według ujęcia jogaczara, krytykuje się stosowanie wyłącznie prasangiki za to, że tylko stosuje się w niej negowanie innych poglądów, przekraczając wszelkie konceptualne wytwory, by nie musieć opisywać ostatecznej doskonałej poza-konceptualnej natury zjawisk i umysłu (poprzez stanowiska autonomiczne), takiej jaka jest np. bezpośrednio doświadczana w praktykach wadżrajany lub dzogczen. W szczególności doktryna jogaczary, często mylona z czittamatrą, wskazuje, że stan wyzwolenia poza wszelkimi punktami odniesienia umożliwia dostęp do niezakrytej przez owe podziały czy konceptualne odniesienia natury buddy, która jest potencjałem wszystkich oświeconych właściwości.
Przypisy
Literatura
Kategoria:Buddyzm tybetański Kategoria:Filozofia buddyjska