W stoczniach kanadyjskich podjęto budowę licznych prostszych okrętów dla brytyjskiej Royal Navy, głównie eskortowych: fregat, korwet i oceanicznych trałowców, z czego kilkadziesiąt przejęła marynarka kanadyjska. Głównym zadaniem marynarki kanadyjskiej była eskorta konwojów na Atlantyku i zwalczanie niemieckich okrętów podwodnych. Ocenia się, że marynarka kanadyjska zapewniła 40% sił zaangażowanych w bitwie o Atlantyk. Większe okręty kanadyjskie, przede wszystkim cztery wielkie niszczyciele typu Tribal, które weszły do służby operacyjnej w 1943 roku, walczyły na wodach północnoeuropejskich, zwłaszcza w 1944 roku na kanale La Manche i w Zatoce Biskajskiej. Jedną z większych strat było zatopienie niszczyciela „Athabaskan” w kwietniu 1944 roku

Po II wojnie światowej, Kanada wypożyczyła w 1946 roku od Wielkiej Brytanii swój pierwszy lotniskowiec „Warrior”, zastąpiony w 1948 roku przez „Magnificent”. W latach 1950–1955 okręty kanadyjskie wzięły aktywny udział w ramach sił sojuszniczych ONZ w wojnie koreańskiej, między innymi bombardując wybrzeże Korei Północnej. Marynarka kanadyjska kontynuowała specjalizację w kierunku zadań eskortowych i zwalczania okrętów podwodnych i do początku lat 60. zbudowała 20 niszczycieli eskortowych typów St.