W styczniu 1944 uciekł po raz kolejny podczas jednego z transportów na przesłuchania do siedziby gestapo „Pod Zegarem” na ul. Uniwersyteckiej w Lublinie; podczas ucieczki został postrzelony w rękę. Po tym wydarzeniu ukrył się u swojego ojca chrzestnego Stefana Korobczuka, który po kilku dniach pomógł mu przedostać się w okolice Włodawy, gdzie po krótkim czasie ukrywania, udał się do oddziału AK „Jaremy”. Po drodze napotkał jednak patrol działającego w lasach włodawskich sowieckiego oddziału partyzanckiego kpt. Anatolija Korotowa „Anatola”, który przyjął go do zgrupowaniaInformacje o tym okresie życia Leona Taraszkiewicza różnią się w zależności od źródła. Opisana tutaj wersja jest podawana przez IPN. Z kolei Strona Wielkopolskiego Okręgu Światowego Związku Żołnierzy AK i Jastrząb kontra UB (patrz: bibliografia) podają, że Taraszkiewicz został aresztowany przez gestapo w 1941 roku za posiadanie materiałów wybuchowych, ale dzięki wstawiennictwu matki nie trafił do obozu koncentracyjnego, lecz został wywieziony na roboty do Niemiec w okolice Halle, skąd w 1942 roku udało mu się uciec do Polski. W tym miejscu pojawia się następnie informacja o zaaresztowaniu Leona przez ukraińskich strażników, co pokrywa się z ustaleniami IPN.