Dalej pojawiają się jedynie rozbieżności co do okresu ukrywania się Taraszkiewicza we Włodawie po ucieczce z więzienia w Lublinie. IPN podaje we wstępie do Trzech pamiętników (patrz: przypisy), że: [Taraszkiewicz] długo się tu ukrywać nie mógł. Śladem kolegów [...] udał się do oddziału AK „Jaremy”. Z kolei w Jastrząb kontra UB, mowa jest jakoby Taraszkiewicz ukrywał się we Włodawie kilkanaście miesięcy zanim wstąpił do oddziału partyzantki radzieckiej.. Taraszkiewicz wykazywał się cechami przywódczymi, oraz wybitną odwagą, zyskał uznanie dowódcy oddziału i został odznaczony Orderem Czerwonej Gwiazdy.
Okres powojenny Po wkroczeniu Armii Czerwonej, nie godząc się na współpracę z Resortem Bezpieczeństwa Publicznego, w grudniu 1944 został aresztowany i ponownie trafił na Zamek w Lublinie, a 13 lutego 1945 przewieziono go do obozu NKWD i UB w Błudku-Nowinach. W marcu 1945 zbiegł z transportu jadącego na wschód i po dotarciu do Włodawy przez kilka tygodni ukrywał się, a następnie wraz z kilkoma kolegami uciekł do lasu, gdzie nawiązał kontakt z ukrywającym się komendantem Rejonu AK Klemensem Panasiukiem „Orlisem” i przyjmując pseudonim „Jastrząb” wszedł w skład oddziału partyzanckiego Tadeusza Bychawskiego „Sępa”. W czerwcu 1945 grupa ta rozbroiła posterunki MO w Wytycznie, Dubecznie, Sosnowicy i Pieszowoli.