19 listopada 1968 ZSRR uznał R-36O za sprawny operacyjnie i rozmieścił go w 18 silosach w trzech grupach po sześć, odległych od siebie o 10–15 km. Głowice jądrowe zainstalowano dopiero w 1972. Wywiad NATO oceniał, że głównym celem była baza Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych Grand Forks z budowanym systemem obrony przeciwrakietowej.
Powody rozwoju i wady techniczne ZSRR upatrywał w FOBS trzech głównych korzyści. Nieograniczony zasięg pozwalał uderzyć z dowolnego kierunku, w tym jednocześnie nad oboma biegunami. Trajektoria nad biegunem południowym omijała amerykański radar BMEWS zorientowany na biegun północny. Niska orbita (perygeum poniżej 160 km, apogeum około 200 km) leżała poza profilem detekcji radarów ICBM skonfigurowanych na trajektorie tysiące kilometrów wyżej. Czas lotu mógł być nawet o dziesięć minut krótszy niż czas lotu pocisku międzykontynentalnego.