Wady FOBS okazały się decydujące. Masa głowicy stanowiła od 1/2 do 1/3 masy głowicy ICBM ze względu na energię potrzebną do wejścia na orbitę. Dokładność była niższa od pocisku międzykontynentalnego, co potwierdziły testy R-36O w latach 1965–1971. Amerykańskie radary kosmiczne wprowadzane od początku lat 70. odbierały FOBS przewagę niewykrywalności, a rozbudowany amerykański system obrony przeciwrakietowej, przed którym FOBS miał chronić ZSRR, nigdy nie powstał. Jedyny istotny program, Safeguard (pierwotnie Sentinel), wyłączono w 1976. Pociski wystrzeliwane z okrętów podwodnych dawały podobne zalety operacyjne.
Traktat o przestrzeni kosmicznej i SALT II thumb|Leonid Breżniew i Jimmy Carter podpisują układ SALT II w Wiedniu, 18 czerwca 1979 Artykuł IV Traktatu o przestrzeni kosmicznej z 1967 zakazał umieszczania na orbicie obiektów przenoszących broń masowego rażenia. Sekretarz obrony Robert McNamara argumentował, że FOBS wykonuje misję na „orbicie szczątkowej, a nie pełnej", więc nie narusza zobowiązań. Senator Henry M. Jackson określał radziecki program jako „złamanie traktatu w dobrej wierze".