McNamara podkreślał, że traktat nie zakazuje testów, a żaden z radzieckich pocisków próbnych nie był wyposażony w głowicę jądrową.
Układ SALT II z 1979 wprost zakazał rozwoju i rozmieszczania FOBS:
Senat Stanów Zjednoczonych nie ratyfikował układu, lecz ZSRR dostosował się do jego postanowień. Wycofywanie R-36O rozpoczęto w 1982, oficjalnie w styczniu 1983, a od maja 1984 niszczono silosy. Układ przewidywał demontaż 12 z 18 silosów i zezwalał na przebudowę pozostałych sześciu do testów pocisków międzykontynentalnych.
Stanowisko Stanów Zjednoczonych USA rozważały budowę broni orbitalnej na początku lat 60., ale w 1963 uznały, że nie daje ona przewagi nad pociskiem międzykontynentalnym. CIA w 1962 oceniła radziecki program jako motywowany „propagandowo lub politycznie". Próby R-36O w latach 1966–1967 przekonały analityków o militarnym charakterze programu, choć jeszcze w październiku 1968 nie potrafili oni rozróżnić tych testów od prób pocisku ICBM o obniżonej trajektorii. McNamara ujawnił istnienie programu na konferencji prasowej 3 listopada 1967.