Zarejestrowany na negatywie za pomocą tego obiektywu kadr obejmował o 32,2% większe pole powierzchni niż powszechnie stosowany w Polsce format 1,85:1. Szczególne znaczenie miała też „oziębiona” kolorystyka zdjęć Sobocińskiego, ukazująca degrengoladę świata przedstawionego. Ujęcia, które przedstawiały obumierający świat odkrywany przez Józefa, rzadko przybierały charakter statyczny; Sobociński wykonywał przede wszystkim długie jazdy kamery.
Gdy jednak ukończony film został wysłany wbrew władzom komunistycznym na Festiwal Filmowy w Cannes (gdzie zdobył Nagrodę Specjalną Jury), jego reżyser otrzymał zakaz realizacji kolejnych filmów na następne dziesięć lat. Sam Has komentował w 1981 roku swoją długoletnią przerwę następującymi słowami: „moje filmy są trudne z dwóch powodów: po pierwsze – są kosztowne, po drugie – są skomplikowane realizacyjnie. Wymagają techniki i środków produkcji, jakich już dziś w Polsce nie ma”. Istnieją jednak interpretacje, wedle których powodem izolacji Hasa od filmowego środowiska miała być scena, w której decydenci dopatrzyli się pogromu żydowskiego.