w Żytomierzu.
Za prekursora entomologicznych badań naukowych należy uznać A. Wagę, który w 1847 r. przeprowadził obserwacje nad niezmiarką paskowaną podczas jej masowego pojawu w okolicach Warszawy, a wyniki opublikował we francuskim czasopiśmie naukowym "Revue Zoologique Appliqué". W 1854 r. zorganizował pierwszą wyprawę naukową do Ojcowa. Jej wyniki opublikowane zostały rok później w pracy Sprawozdanie z podróży naturalistów odbytej w r. 1854 do Ojcowa, uważane są za pierwsze polskojęzyczne opracowanie faunistyczne.
Do znacznego rozwoju polskich badań entomologicznych doprowadziła działalność profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego – Maksymiliana Nowickiego (1826-1890). Zapoczątkował on prace faunistyczne nad wieloma grupami owadów, a w 1867 r. zorganizował, w ramach Komisji Fizjograficznej Towarzystwa Naukowego i Akademii Umiejętności w Krakowie, system badań w zakresie entomologii stosowanej oraz systematyczną rejestrację występowania szkodników roślin. W wyniku jego starań starostowie otrzymali polecenie meldowania o stanie zagrożenia zbóż przez szkodniki, a akcje tę można uznać za początek państwowej organizacji ochrony roślin. Siła-Nowicki dokonał syntezy zebranych informacji w pracy pt. O szkodach wyrządzonych 1869 r.