Badania nad motylami (Lepidoptera) prowadzili: Maksymilian Nowicki, Fritz Wachtl, Teofil Żebrawski, Stanisław Klemensiewicz, Ludwik Sitowski, Jan Prüffer, Jan Romaniszyn i Fryderyk Schille, natomiast nad muchówkami (Diptera): Nowicki, Wierzejski, Grzegórzek, Sznabl i Dziedzicki, a pluskwiakami: Łomnicki, Stobiecki, Kotula, Smreczyński, Krasucki i Jakubowski. Podwaliny pod poznanie sieciarek (Neuroptera) i ważek (Odonata) położyli: Majewski, Łomnicki, Dziędzielewicz, Sumiński, Merzeyewski, Wolski, Poliński i Prüffer, natomiast poznaniu prostoskrzydłych (Orthoptera) przysłużyły się prace: Nowickiego, Tenenbauma, Mierzeyewskiego, Kozikowskiego i Federowicza, a przylżeńców (Thysanoptera) badania Schillego.
Wymiernym rezultatem rozwijających się badań entomologicznych była rosnąca liczba gatunków owadów znanych w Polsce. Na przykład w roku 1923 znano 5670 gatunków chrząszczy, w roku 1930 już 6100 gatunków, a obecnie liczba ta wynosi około 7000 gatunków.