Zdjęcia wielu reportaży sygnowane są Reportage Capa et Taro – Reportaż Capy i Taro. Oboje kręcą też materiały dla amerykańskiej kroniki filmowej. Po jakimś czasie para się jednak rozstaje.
W Hiszpanii Taro styka się z wieloma osobami, które potem przejdą do historii, jak Ernest Hemingway, Joris Ivens, generał Walter.
Śmierć na froncie Gerda Taro zostaje ciężko ranna na froncie w czasie fotografowania Bitwy pod Brunete, w pobliżu Madrytu 25 lipca 1937 roku. W ferworze walki, czołg republikański, uszkodzony przez faszystowski atak lotniczy i zupełnie pozbawiony kontroli, zaczął rozjeżdżać żołnierzy wokół. Gerda Taro znajdowała się w samochodzie wiozącym rannego, kiedy czołg uderzył w bok jej pojazdu i zmiażdżył go. Przewieziona do szpitala polowego 35 Dywizji w l’Escorial, zmarła tam rano 26 lipca 1937 roku. Po śmierci jej ciało zostaje wystawione na widok publiczny w Madrycie. Taro została pochowana 1 sierpnia 1937 roku na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu. Jej pogrzeb przerodził się w wielką wielotysięczną manifestację z udziałem Pablo Nerudy i Louisa Aragona.