Nagrobek jej, prosty blok białego marmuru, zaprojektował Alberto Giacometti. Napis na nim głosił, że Taro fotografka dla „Ce Soir” poległa na froncie Brunette, Hiszpania, w ogniu walki. W czasie okupacji Paryża przez hitlerowskie Niemcy, nagrobek ten został w 1942 roku zmieniony – zeszpecono go stawiając podobnych rozmiarów blok z betonu, usunięto z niego tekst pozostawiając tylko imię i nazwisko oraz daty. Z nieznanych przyczyn wyryto też złą datę urodzin fotografki (1911).

Według biografii Roberta Cappy napisanej przez Alexa Kershawa w 2004 roku, rodzina Gerdy Taro winiła Capę za jej śmierć, a jej bracia pobili go po jego powrocie do Paryża.

Spuścizna Gerdy Taro Po śmierci Taro ukazuje się wiele zdjęć i publikacji o niej w prasie na całym świecie. Wiele zdjęć zrobionych przez samą Gerdę Taro z frontu w Hiszpanii ukazuje się przez lata w publikacjach na całym świecie bez wymienienia jej nazwiska.

W 1938 roku ukazuje się w Nowym Jorku pierwszy album zdjęć Taro i Capy z Hiszpanii zatytułowany Death in the Making (Śmierć kiedy się wydarza). Dedykacja Roberta Capy do tej książki mówi: Gerdzie Taro, która była rok na froncie w Hiszpanii i która tam pozostała.