Okablowanie, terminacja i oznaczenia linii Standard nie narzuca konkretnego typu przewodu, jednak w zaleceniach aplikacyjnych i standardach pochodnych powszechnie wskazuje się skrętkę o impedancji charakterystycznej rzędu 100–120 Ω (często ekranowaną) oraz ograniczanie pojemności i długości odgałęzień (stubów) dla zachowania integralności sygnału. W praktyce spotyka się również wykorzystanie kabli kategorii 5 i wyższych (np. w instalacjach automatyki budynkowej), przy czym dobór przewodu powinien uwzględniać wymagania konkretnego standardu/protokołu i warunki zakłóceniowe.
Na obu końcach odcinka magistrali umieszcza się rezystory terminujące o wartości zbliżonej do impedancji kabla (często ok. 120 Ω), co ogranicza odbicia sygnału. Dla zapewnienia jednoznacznego stanu spoczynkowego, gdy żaden nadajnik nie jest aktywny, stosuje się układy polaryzujące (failsafe/biasing), co bywa wymagane lub doprecyzowane przez standardy wykorzystujące EIA-485 (np. w automatyce budynkowej).
W dokumentacji spotyka się różne konwencje oznaczania przewodów magistrali (A/B, „+/-”, D+/D−);